مجموعه اشعار رضــا پـذیـرایی

چـراغ خونه ی خــدا... چهارشنبه 30 فروردین1391 16:48

تو جــــاده های خاطره پـــر از غم و جـداییه

کجــــای این خـــاطره ها یکــم دلا خداییه

از این حوالیـــا دیگه بوی خــــدایی نمی آید

عجــب زمونه ای شـده میگن خدا کجاییه

تو هرمـــسیر رفتنم، تو کوچـه های بیکسی

نگاه پر خواهــــش من شبیــه یک گداییه

گدایی از کســی که هر لحظـــه برام غنیمته

نگـــاه نامحرمـــشُ می گـــم چـه دلرباییه

آهـــــای دل هرزه مـن، هرزه دوره گرد من

بیا ببــــین دل خـــدا چطــور برات هواییه

وقتی فرامـــوشش کنیم خــــدا دیگه رفتینه

بودنــــش و نبــــودنش اونم یه ماجراییه

نگاه پر مهــــر خدا از هَمَــمون گِلـــه داره

دیگه بجــــــای آدما بــــودن اون چراییه؟

وقتی با یه تلنــگری بخواد ما رو بیدار کنه

داد می زنیم به آسمون، آخه اینم خداییه؟

بغض گلوش میشکنه وُذل میزنه به روی ما

اشـک غریبـــونش مِثِ فریـاد بی صداییه

با این کـــارا خدا دیــگه از همـمون فراریه

میــون این در بـــه دری دنبــــال آشناییه

وقتی چراغ خونه ی خدا روخاموش بکنیم

اون وقتِکه تو جاده ها، پرازغم و جداییه

شهــــدا تو اين شبـا... دوشنبه 14 فروردین1391 23:3

شهــــدا تو اين شبـا واسه آقا دعـا كنيد
                                               برايِ اومـدنش، همــش خـــدا خـــدا كنيد
براي ِغربتِ بـي مثال ِاون كـاري كنيد
                                               بِرين و پيش خدا تا مي تونيـن زاري كنيد
شهدا چنان گنـاه رو دلامون سايه شده
                                               تمــوم ِوجــودمــون واسه گنــاه پايه شده
شهـــدا ماها ديگه نمي تونيم كه بتونيم
                                             دعــاي فــرج رو حتي عاشقـونه بخونيم
شهدا ازماگذشت، فقط شما ها ميتونيد
                                               با نــواي العــجل يوسف زهـــرا بخونيد
شهدا نذري كنين با اشكاتون پيش خدا
                                              كه ديگه تموم بشه غربت واين فاصله ها
شهـــدا دعا كنـــين به حق ابن فاطمه
                                               بمــونه تا فرجش، سيــد علـي ِخامنــــه

غزل. بـاز کن پرده ی جان... چهارشنبه 12 بهمن1390 10:58

بـاز کــن پرده ی جـان بـوی کــسی می آید

کـــه زانفـــاس خوشـــش دادرســـی می آید

آب وجارو بزن ایـن دل که شوی محـرم راز

چـــون که برحلقـه ی رنـدان نفـسـی می آید

تـشنـــگان لـب او رســـم مِی و شــب دانــند

جرعه ایی از لب او خــوش هوسی می آید

محــرمـــان حرمــش را بــــه تمـــنا گفـــــتم

چــه شـــود در شِکرسـتان مگـسی می آید؟

غم و اندیـشه ی او در دل مـن چونان است

در نبــودش همــه ی جــان، قفــسی می آید

رسم این باده پرستی چومرا بــیخود ساخت

دســت غیـــبی بـه چنــین دستــــری می آید

خوش دمی دردل شب بزم وصــالش خوانی

تـا کـه بـینی بـــه دعـایی چـه کسـی می آید

حالیـــا این دل شب تا به سحـربی ما نیست

عـــاقبت نوبــت مــا چــون که بسی می آید

دیــــدم و گفـتــمش آن پـــــیر تمـــنا زده را

چـون که هـر کس پی ما برهـوسـی می آید

چون شدم درپی وصلش خبری خوش دادند

باز کـن پـــرده ی جـــان بـوی کسی می آید

غزل. واژگــــان... چهارشنبه 28 دی1390 11:12

واژگــــان بـــر لب خــــود نــــام تـــرا می آرد

چشـــم بارانی مـــن بــا دل ِ خـون می بارد

می زنـــد آه و فغـــان بـــر دل سـوزانم چــون

داغـی ازآتــــش خـــود بـر جگرم می کارد

در نبودت همـهء بیــشهء جـان مــرداب است

لیــکن این بــــودن تـو،بــودن مــا می آرد

درپــی وصــل تـوای لیــلی خوش لهـجهء من

سـاز دلتنــــگی مــا بــــــر رخ تــو دل دارد

این تــــــن بی رمقـم همـچو گلـی در شِــنزار

نغمـهء وصــل ترا ازســر وجـان می دارد

چون غریبــــانه به هر سوی بــیابان بـــودی

حــــال شنـــزار بیـــابان چـه فغــانها دارد

ردی از پـــــای تـــو و رخــصت آن بــاد صبا

تا که این خاک رهت ســرمهء خود بردارد

ردپــــای تـــو عجــــــب بـــوی حزینـــی دارد

گوییــا چشــم خــدا در غـــم تــو مــی بارد

چشم نم خوردهء باران چه پرشان حال است

راز این غربت تـو چیـسـت کـه می پندارد

اوج غـــربت به غریبـانگی ات چـونان است

واژگــان بر لـــب خـــود نــام تـــرا می آرد

غزل. سیــد خنــدان مـا... شنبه 10 دی1390 16:16

«بمناسبت نه دی تقدیم به ساحت مقام عظمای ولایت»

روزگارانی ست دراین شهر، دلها مـرده است

سیــد خنــدان مـا خــون ِجـگـرها خـورده است

شهر ما پُر گشته از گرد و غبـار مرگ شـوم

گوییـــا ابلــیس راهـــی را بـه دلهـا بـرده است

خنده ی مستـانه اش دیگر نمـی آیـد به گـوش

چـهره ی زیبای اوهمـچون گلـی پژمـرده است

اوج غربت را ببیـن درچهـــره ی غمگیـن او

با همه نامـردی از پشــت خنـجر خـورده است

بار الهـا بــی حیـایی هـا زحـد بگذشتــه است

آتشی بر بال پـــروانه به نــا حـق خـورده است

لهجهء بارانیـش حاکی زهَـل مِـن ناصـراست

با همـه نا بـاوری چشــم خدا نـَـم خـورده است

این سیاهان با نقـابی سبــزهمچون سایه اند

لیکن این رنگ سیـه با سبزاوسرخورده است

انتظاری نیـست ازاین سایهء های زنده خــو

روزگارانی سـت دراین شهر، دلهـا مرده است